نوشته شده در قسمت :
نقد و نظر توسط :
محمد سجاد جوزدانی
طالقانی-زندانی دیروز،قربانی امروزمعتقدم آنقدر که باید و شاید در رسانه ها و علی الخصوص رسانه ملی اشاره ای درست به مرحوم طالقانی نمی شود. بیش از آنکه از اسم طالقانی گفته می شود ، از اندیشه های طالقانی نمی گویند و اگر هم حرکتی در ترویج و معرفی چنین شخصیت های صورت گیرد فقط در ایام مناسیت تولد یا رحلت ایشان انجام می پذیرد. جفاهای اینچنینی در حق بسیاری از شخصیت های تاثیرگذار دوران انقلاب از جمله شهید بزرگوارمطهری و معلم شهید دکر شریعتی به امری عادی و روزمره در رسانه های غیر دولتی تبدیل شده است.شریعتی بعد از انقلاب وتا چندی پیش توسط ارباب معرفت فقهی تکفیر می شد .،ناگفته نماند که کتب اقتصادی شهید مطهری به دلیل نوع اقتصاد چپ ایشان در دوران ریاست جمهوری هاشمی چاپ نمی شد.یا به عنوان مثال هیچ وقت صدا و سیمای کنونی حاضر به پخش مصاحبه های ایشان در زمان رفراندوم پیرامون جمهوری اسلامی نخواهد شد.
باید اذعان داشت که طالقانی بیش از مطهری و شریعتی مشمول جفاهای اینچنینی شد.اگر به کتب درسی مدارس بنگریم ،نام طالقانی بسیار کمرنگ به چشم می خورد و نسل ما طالقانی را تنها در کنار اولین نمازجمعه که امام آن بود می شناسند.نه از فعالیت های او در زندان می دانند ، نه تفسیر قرآن او را می خوانند ، نه نظریات سیاسی او را می شناسند و موارد اینچنینی.
حاکمیت نیز بسیاری از نظریات ایشان را بر نمی تابد.بد نیست نگاهی به نظر طالقانی در خصوص مساله اجبار حجاب داشته باشیم. آیتالله طالقانی طی گفتوگویی ضمن تاکید بر «وجوب» حجاب تاکید کرد که این امر «واجب»، اجباری نیست. ایشان گفته بود: «اسلام، قرآن و مراجع دینی میخواهند زنهای ما شخصیتشان حفظ شود. اصل مساله این است. هیچ اجباری هم در کار نیست.» آیتالله طالقانی سپس با مرور مبارزات زنان در انقلاب گفت: «کسی در این راهپیماییها، خانمها، خواهران ما و دختران ما را مجبور نکرد که اینها با حجاب یا بیحجاب بیایند. هیچ طرفش مجبور نبودند. ولی خودشان با احساس مسوولیت اسلامی که این لباس یکی از شعارهای اسلامی و ایرانی است، اصالت خودشان را خواستند نشان بدهند… اینکه حالا روسری ببندند، نبندند، هیچکس اجباری در این کار نکرده؛ ولی ما درخواست میکنیم. حضرت آیتالله العظمی خمینی هم اجبار و اکراهی به صورت اکراه بیان نکرده.» و در جایی دیگر نیز تاکید کرد: «در خلال صحبتها گفتم که حتی اجبار برای زنهای مسلمان هم نیست. چه اجباری؟ حضرت آیتالله خمینی نصیحتی کردند، مانند یک پدر که به فرزندش نصیحت میکند.» روزنامه کیهان ۲/ ۱۲/ ۱۳۵۷ – متن کامل در مجله سروش شهریور ۱۳۵۹ صص ۸۴ و ۸۵
حضرت امام خمینی نیز طی مصاحبه ای چنین بیان داشتند: «همان نظراتی که آقای آیتالله طالقانی فرمودند، موردنظر من و صحیح است.» روزنامه اطلاعات – دوشنبه – ۲۱/ ۱۲/ ۱۳۵۷
مناسب است به دور از حب و بغض ها ، شخصیت هایی همچون مطهری ،شریعتی و طالقانی را محصور چند همایش و پوستر و در نهایت نردبان سیاسی خود قرار ندهیم.
مطالب بسیار جالبی در مصاحبه ی داماد ایشان باسایت وزین آفتاب منتشر شده است.
با تشکر از بهمن عزیز به خاطر دعوت به موضوع.
نوشته شده در قسمت :
از روسیه توسط :
محمد سجاد جوزدانی
شکی نیست به مدد فناوری های نوین ارتباطاتی ، بستر فراخ آی تی ، رسانه های دیجیتالی و فناوری هایی نظییر e-book ، rss وصدها امکان دیگر ،دسترسی به اخبار آسانتر شده است ،اما به دست گرفتن روزنامه و خواندن آن لذت منحصر به فرد خود را دارد و چیز دیگری نمی تواند به خوبی جایگزین آن شود.
صبح ها در مسیر خانه تا متروی شهر اگر فرصتی دست دهد بعضا نگاهی به تیتر مجلات و روزنامه های روسی می اندازم و باز اگر مجالی داد تورقی هم می کنم.تعدد روزنامه ها و مجلات به قدری است که زمان را فراموش می کنم.در کشور بسته ی شوروی سابق که تا دو دهه پیش جایی برای نفس کشیدن روزنامه های منتقد نبود امروز پر شده از روزنامه ها و مجلاتی روسی و خارجی که دولت را به صلابه می کشند و جالب است که از آن کمونیسم مفرط به لیبرالیسم افراطی پناه آورده اند.مجلات آمریکایی حجم پررنگی از مجلات بازار رسانه ای روسیه را به خود اختصاص می دهد و به شخصه بزرگترین بیلبورد تبلیغاتی که به حال دیده ام مربوط به مجله نیوزویک در مسکو بوده است.
با نگاه تاریخی به فضای رسانه ای امروز ایران و شوروی می توان به نقاط مشترکی رسید و چراهای بسیاری را مطرح کرد.
شاید نام “پراودا” را شنیده باشید. پراودا روزنامه ارگان کمیته مرکزی حزب کمونیست شوروی پیشین میان سالهای ۱۹۱۸ تا ۱۹۹۱ بود.روزنامه ای با خطی مشی جنجالی ،عوامانه و صدای واحد حاکمیت کمونیسم.روزنامه ای که توقیف آن با فروپاشی شوروی رقم خورد.اعتراف گیری ، پرونده سازی،حمله به اصلاحات دموکراتیک ، روشنفکرستیزی از عمده فعالیت های این روزنامه به شمار می آمد و عملا سلاحی برای جنگ طبقاتی تعریف می شد.استالین به پراودا دستور داده بود تا “پلیس نشریات دیگر” شود. گزارشگران پراودا در خارج، بخصوص در “اسپانیا” هم خبرنگار بودند هم مشاور نظامی و دیپلمات. شکستن دیواره های “رودخانه های کی یف” که سبب مرگ ۱۴۵ نفر در نتیجه سیل شد با توجه به مقررات موضوعات ممنوع، در اخبار پراودا نیامد. آن بخش از پراودا که روزنامه نگاران شوروی بیش از هر چیز علاقه دارند به غربیها نشان دهند “بخش معروف نامه های رسیده” است که ۶۰ نفر موظف به پاسخگویی به تک تک نامه ها بودند.
با توصیفاتی که شد اگر ذهن را معطوف به فضای رسانه ای امروز ایران کنیم شاهد خطی مشی پراودایی در یکی از روزنامه های چاپ صبح خواهیم بود.
روزنامه کیهان را بدون شک می شناسید.روزنامه ای که در کنار ده ها روزنامه ی دیگر که هر چند مدت خبرتوقیف آنها به گوش می رسد با مصونیت کامل به کار خود ادامه می دهد.روزنامه ای که به شخصه معتقدم بیشترین فرصت سوزی ها را بر خلاف منافع و مصالح ملی تدوین می کند و تنها با برچسب ارزشی بودن به کار خود ادامه می دهد.حمله به دولت اصلاحات،القای برداشت عوامانه از دستاورد های ملی،هزینه سازی برای سیاست خارجی کشور و هزاران مورد دیگر تصویری امروزی از خطی مشی ۴۰ سال پیش یک روزنامه بسته کمونیستی در زمان حال است.
حفظ منافع ملی در در تئوری نظام جمهوری اسلامی در اولویت قرار دارد و به شخصه عمده فعالیت های کیهان را در مسیری خارج از آن می بینم .
پراودا با فروپاشی شوروی توقیف شد و امروز نیز آغاز به کار کرده است.روزنامه ای که دیگر جایگاهی حرفه ای در رسانه های امروز روسیه نداشته و با ادبیات عوامانه و جنجالی خود دیگر مورد طبع مخاطبان قرار نمی گیرد.
کاهش تیراژ کیهان به سبب خط و مشی پراودایی چشم انداز سقوط و سکون را برای این روزنامه به خوبی ترسیم می کند.
