کمی آرامش و تعادل!
کم نوشتنم در وبنگاشت نه به معنای ترک آن است.مشغله ها و دغدغه های جدید شاید فرصت نوشتن را از آدم بگیرد، اما فرصت نظاره کردن و فکر کردن را هرگز.اما با این حال مینویسم تا چه پیش آید…
انتخابات و حواشی پیش و پس آن به قدری فربه و پرحجم بوده و می باشد که بر کوچکترین شئون زندگی ما تاثیرگذاشته.بی انصافی است اگر بگوییم فضا عادی و همه چیز امن و امان است! خیر؛ دودستگی آن قدر عمیق شده است که اگر کسی بیرون گود بنشیند به زور حامیان دو دسته به داخل کشیده می شود.اختلاف سیاسی لازمه ی حیات سیاسی است اما اختلاف بین مردم مقدمه ای بر مرگ سیاسی جریانات و فعالیت های سیاسی است.
امروز اگر در جمعی بنشینی خواه در مسجد، خانه و یا دانشگاه و محل کار به هر ترتیب باید اعلام موضع کنی! اعلامی صریح! اعلامی که با حمایت تام از یک جریان و محکوم کردن گروه مقابل ممکن نیست.به قول خودمانی جز با به به چه چه به نفع یک جریان و فحش و ناسزا به جریان دیگر میسر نمیشود و این حالت مختص هر دو جریان است.تکلیف کسی که بخواهد مستقل باشد با کرام الکاتبین است!.
با عرض معذرت نسبت به تمامی رهبران و حامیان این دو جریان ،معتقدم که ریشه این اختلافات در رذیله تعصب و حمیت است که از دل رهبران این دو جریان سیاسی به مردم سرایت کرده است.
صریح بگویم:
تعصب و حمیت شخص آقای موسوی مردم را به مسلخ می برد و تعصب و حمیت آقای احمدی نژاد نخبگان ودانشمندان و هرکه از ایشان بیشتر بداند و بخواهد که بداند.تعصبی که به توهم نیز انجامیده است.
این تعصب در حامیان به گونه ای است که موجب می شود بی چون و چرا برای رهبران سیاسی شان سینه چاک کنند و قهرمان بسازند.
آقای موسوی مدعی دیروزین خط امام بود و آقای احمدی نژاد نیز مدعی امروزین آن خط است.اما همین امام عزیز در چهل حدیث می فرمایند:
“و اگر نفسیت و قومیت او را تحریک کرد که اگر باطلی هم از خویشاوندان و منسوبان خود ببیند،با آن ها همراهی کند و از آن ها حمایت کند، چنین شخصی دارای ملکه خبیثه عصبیت(تعصب) جاهلیت است.”
واقعا نمی دانم این آقایان را چه شده است!.
