وبلاگ نویسان روس زبان

یاندکس به عنوان پربیننده ترین سایت روس زبان و ۲۶ امین سایت پربیننده دنیا، از سال ۲۰۰۶ به تحلیل آماری وبلاگ های روس زبان از طریق موتورجستجوگر وبلاگی خود می پردازد و نتایج این تحلیل ها را به صورت رایگان منتشر و در اختیار عموم قرار می دهد.

بر اساس اطلاعات موتورجستجوگر وبلاگی یاندکس در سال ۲۰۰۹ میلادی، ۷٫۴ میلیون وبلاگ روس زبان در فضای وبلاگی جهانی ثبت شده است که از این تعداد ، ۶٫۹ میلیون وبلاگ به صورت شخصی و نیم میلیون وبلاگ به صورت گروهی و انجمن های وبلاگی اداره می شود.این تعداد در مقایسه با سال گذشته میلادی تقریبا دو برابر شده است.

۵ درصد از ۱۳۰ میلیون وبلاگ جهان روس زبان هستند .تعدا وبلاگ های فعال با حداقل ۵ پست وبلاگی و آخرین به روز رسانی در سه ماه گذشته ۷۶۰ تا ۸۹۰ هزار وبلاگ است که روند رشد وبلاگ های فعال به میزان ۱۲ درصد رو به کاهش است.

۷۰ دردصد کل وبلاگ های روس زبان و ۷۶ درصد وبلاگ های فعال روس زبان بر روی چهار سرویس وبلاگی ذیل به ترتیب بازدید قرار دارند :
LiveJournal.com, Blogs.Mail.ru, Ya.ru و LiveInternet.ru.

بر اساس آخرین آمار، تعداد مخاطبین وبلاگ های روس زبان به سرعت رو به افزایش است و گوی سبقت را از رشد وبلاگ های فعال ربوده است.
میانگین سنی وبلاگ نویسان روس زبان در دو سال اخیر ۲۲ سال بوده و این وبلاگ نویسان غالبا اهل شهر مسکو هستند.

روزانه یک میلیون محتوای وبلاگی به زبان روسی تولید می شود که شامل ۳۰۰ هزار مطلب و ۷۰۰ هزار نظرخواهی در وبلاگ ها است.میانگین مخاطب(منظور تعداد بازدید کننده نیست) هر وبلاگ روس زبان ۱۸ نفر است.بیش از یک هزار وبلاگ روس زبان با مخاطب بالای ۵ هزار نفر وجود دارد.

معیار جالب توجه در رتبه بندی وبلاگ های پربیننده روس زبان بر خلاف آنچه که به ذهن می رسد، تعداد بازدید کننده های وبلاگ نیست بلکه تعداد مخاطب وبلاگ است که تحت عنوان شاخص”آتوریته وبلاگی” مطرح است.

زبان روسی و مشکلات ما

نگاه و مداقه و به تعاملات دو کشور ایران روسیه در تمامی حوزه ها ی سیاسی ، فرهنگی ، علمی و اقتصادی به خوبی بیانگر سردرگمی طرفین در ایجاد رابطه با یکدیگر است.به تحقیق سر و سامان دادن به این روابط جز با شناخت صحیح طرفین از یکدیگر میسر نخواهد شد و شناخت حقیقی بدون شک شناختی است مستقیم ، بی پرده و با زبانی مشترک.
متاسفانه باید اعتراف کرد که نه ایرانیان دست اندر کار در این امور زبان روسی را به خوبی می دانند و نه روس ها زبان فارسی را.هر چند تاریخچه ایران شناسی و آموزش زبان فارسی در کشور روسیه سابقه ای طولانی مدت دارد اما شرایط امروز دو کشور نیازمند به روز کردن کرسی های ایران شناسی و آموزش زبان فارسی می باشد.لازم به ذکر است که در کشور روسیه صد ها ایران شناس وجود دارند ، اما در کشور ایران تعداد روس شناسان و افراد مسلط به زبان روسی ، از تعداد انگشتان دست هم تجاوز نمی کند.

مشکلات فوق ، طرفین را مجبور به استفاده از منابع و دریچه های واسطه می کند.به عنوان مثل غالب اخبار میان دوکشور از طریق رسانه های غربی و واسط که انگلیسی زبان هستند رصد شده ومخابره می شوند و بدون شک و به مقتضای فضای رسانه ای و ژورنالیستی ، خبر ها دستخوش تغییرات و در نهایت ارائه شناختی غیر مستقیم و ناصحیح می شوند.
شاید گفته های فوق تا حدی بیانگر نقش آموزش زبان روسی برای ما و زبان فارسی برای روس ها را برای شناخت هر چه بیشتر طرفین روشن سازد.

طراحی مد و حجاب اسلامی در روسیه

شاید جالب به نظر بیاید که این هفته در شهر مسکو اولین سالن ثابت طراحی و مد اسلامی آغاز به کار می کند.هرچند باید متذکر شوم که پیشینه ی اینگونه فعالیت ها در دیگر شهر های روسیه مختص به امروز نیست،فعالیت هایی که در کشور اسلامی خودمان کمتر از یکی دو سال است که اجرا می شود،آن هم به صورت دولتی ، بسیار بی نظم و بی برنامه.
در روسیه خبری از دخالت وزارت کشور و نیروهای انتظامی در مقوله ی حجاب نسبت و زنان روسیه خودجوش دست به طراحی حجاب و تشکیل سالن ها و فروشگاه های مد اسلامی زده اند.
خانم ونرا آبوشوا فارغ التحصیل دانشکده تاریخ هنر و لباس تحت آکادمی بازرگانی و مدیریت مسکو، هم اکنون به عنوان مدیر و طراح شرکت تازه تاسیس “زهره” در روسیه فعالیت می کند.تشکیل نمایشگاه های مد ،لباس های ورزشی اسلامی در مسکو و سایر شهر های روسیه از دیگر فعالیت های ونرا می باشد.بخش هایی از مصاحبه ی او با سایت islam.ru را ترجمه کرده ام که شاید مورد توجه قرار بگیرد.

ونرا فعالیتش را پس از پیشنهاد یکی از مساجد مسکو برای طراحی ۵ تا ۶ لباس در هفته آغاز کرد، و امروزه با میلیون ها سفارش برای طراحی مد و حجاب از سفارش دهندگان مسلمان و غیر مسلمان مواجه شده است.ورنا می گوید: در کشور روسیه که غالب مردم آن غیر مسلمان هستند ،پوشش زنان مسلمان باید به زیباترین شکل باشد.
باتوجه به سلایق مختلف زنان مسلمان در نقاط مختلف روسیه ، ورنا معقتد است که شکل پوشیدن روسری به عنوان وجه مشترک ،و سمبل و استایل ثابت حجاب زنان در روسیه است.

ورنا معتقد است که رنگ مشکی در طراحی حجاب بیش از آنکه از جلب توجه خودداری کند،بیشتر باعث جلب توجه می شود.
از نظر ورنا حجاب در روسیه باید شکل منحصر به فرد خود را داشته باشد و یک حجاب خوب حجابی است :زیبا،راحت و در دسترس.
پی نگاشت:
۱- تابستان امسال به همراه خواهرم به نمایشگاه حجاب “زنان سرزمین من” رفته بودیم.بیشتر شبیه به یک بازار روز آشفته بود،از قرآن جیبی گرفته تا نسکافه و سنگ زینتی و گبه فروخته می شد.تنها بخش جالب این نمایشگاه از نگاه من غرفه مشاغل بود.آمدم تا از مدل ها عکس بگیرم، اما رییس غرفه که خانمی بسیار بداخلاق بود نگذاشت.وگفت از مدل های ما کپی برداری نکنید.خلاصه با گرفتن موافقت مسولین نمایشگاه ،اجازه ی عکاسی داده شد. … جهت خالی نبود عریضه دو عکس از مدل ها را منتشر می کنم.شاید کسی بخواهد ایده بگیرد،ایده ای برای جشن عروسی،مهمانی یا نامزدی…انتخاب با خودتان:

۲-معتقدم تا وقتی حجاب: اجباری ،دولتی و نظامی باشد ،مقوله ی عفاف و حجاب، آشفته تر از این ها خواهد شد
بازتاب این مطلب در سایر رسانه ها:
گشایش سالن مد اسلامی در روسیه -شبکه خبری برنا
مد اسلامی به روسیه هم رسید- روزنامه جام جم
رنگ مشکی بیشتر جلب توجه می کند-سایت دوخت
طراحی مد و حجاب اسلامی در روسیه-پایگاه خبری تحلیلی فرارو
انجمن دوستداران ایران

از پراودای استالین، تا کیهان شریعتمداری

شکی نیست به مدد فناوری های نوین ارتباطاتی ، بستر فراخ آی تی ، رسانه های دیجیتالی و فناوری هایی نظییر e-book ، rss وصدها امکان دیگر ،دسترسی به اخبار آسانتر شده است ،اما به دست گرفتن روزنامه و خواندن آن لذت منحصر به فرد خود را دارد و چیز دیگری نمی تواند به خوبی جایگزین آن شود.
صبح ها در مسیر خانه تا متروی شهر اگر فرصتی دست دهد بعضا نگاهی به تیتر مجلات و روزنامه های روسی می اندازم و باز اگر مجالی داد تورقی هم می کنم.تعدد روزنامه ها و مجلات به قدری است که زمان را فراموش می کنم.در کشور بسته ی شوروی سابق که تا دو دهه پیش جایی برای نفس کشیدن روزنامه های منتقد نبود امروز پر شده از روزنامه ها و مجلاتی روسی و خارجی که دولت را به صلابه می کشند و جالب است که از آن کمونیسم مفرط به لیبرالیسم افراطی پناه آورده اند.مجلات آمریکایی حجم پررنگی از مجلات بازار رسانه ای روسیه را به خود اختصاص می دهد و به شخصه بزرگترین بیلبورد تبلیغاتی که به حال دیده ام مربوط به مجله نیوزویک در مسکو بوده است.
با نگاه تاریخی به فضای رسانه ای امروز ایران و شوروی می توان به نقاط مشترکی رسید و چراهای بسیاری را مطرح کرد.
شاید نام “پراودا” را شنیده باشید. پراودا روزنامه ارگان کمیته مرکزی حزب کمونیست شوروی پیشین میان سال‌های ۱۹۱۸ تا ۱۹۹۱ بود.روزنامه ای با خطی مشی جنجالی ،عوامانه و صدای واحد حاکمیت کمونیسم.روزنامه ای که توقیف آن با فروپاشی شوروی رقم خورد.اعتراف گیری ، پرونده سازی،حمله به اصلاحات دموکراتیک ، روشنفکرستیزی از عمده فعالیت های این روزنامه به شمار می آمد و عملا سلاحی برای جنگ طبقاتی تعریف می شد.استالین به پراودا دستور داده بود تا “پلیس نشریات دیگر” شود. گزارشگران پراودا در خارج، بخصوص در “اسپانیا” هم خبرنگار بودند هم مشاور نظامی و دیپلمات. شکستن دیواره های “رودخانه های کی یف” که سبب مرگ ۱۴۵ نفر در نتیجه سیل شد با توجه به مقررات موضوعات ممنوع، در اخبار پراودا نیامد. آن بخش از پراودا که روزنامه نگاران شوروی بیش از هر چیز علاقه دارند به غربیها نشان دهند “بخش معروف نامه های رسیده” است که ۶۰ نفر موظف به پاسخگویی به تک تک نامه ها بودند.
با توصیفاتی که شد اگر ذهن را معطوف به فضای رسانه ای امروز ایران کنیم شاهد خطی مشی پراودایی در یکی از روزنامه های چاپ صبح خواهیم بود.
روزنامه کیهان را بدون شک می شناسید.روزنامه ای که در کنار ده ها روزنامه ی دیگر که هر چند مدت خبرتوقیف آنها به گوش می رسد با مصونیت کامل به کار خود ادامه می دهد.روزنامه ای که به شخصه معتقدم بیشترین فرصت سوزی ها را بر خلاف منافع و مصالح ملی تدوین می کند و تنها با برچسب ارزشی بودن به کار خود ادامه می دهد.حمله به دولت اصلاحات،القای برداشت عوامانه از دستاورد های ملی،هزینه سازی برای سیاست خارجی کشور و هزاران مورد دیگر تصویری امروزی از خطی مشی ۴۰ سال پیش یک روزنامه بسته کمونیستی در زمان حال است.
حفظ منافع ملی در در تئوری نظام جمهوری اسلامی در اولویت قرار دارد و به شخصه عمده فعالیت های کیهان را در مسیری خارج از آن می بینم .
پراودا با فروپاشی شوروی توقیف شد و امروز نیز آغاز به کار کرده است.روزنامه ای که دیگر جایگاهی حرفه ای در رسانه های امروز روسیه نداشته و با ادبیات عوامانه و جنجالی خود دیگر مورد طبع مخاطبان قرار نمی گیرد.
کاهش تیراژ کیهان به سبب خط و مشی پراودایی چشم انداز سقوط و سکون را برای این روزنامه به خوبی ترسیم می کند.

صدای نظام حاکم از دو رشته سیم می آید!

سال اول دانشگاه با هزاران مشکل وخنده و خاطره در خوابگاه به سر می بردم.در اتاق های خوابگاه به سوژه ای برخورد کردم که بد نیست اشاره ای کنم.وقتی اتاقمان را تحویل گرفتیم با نگاه به فضای کم نور اتاق و تعداد کم لامپ ها ،برای نصب لامپ مهتابی کسب اجازه کردم.مثل غالب دیوار ها دو رشته سیم از بالای دیوار بیرون آمده بود و به ظن خودم سیم برقی بود برای نصب مهتابی و یا لامپ های دیوارکوب.از مسئول خوابگاه پرسیدم امکان نصب مهتابی روی این قسمت از دیوار هست؟ گفت : سیم برق از کجا می آوری گفتم:از دو رشته سیمی که از دیوار بیرون زده.خندید و گفت: اینها سیم برق نیستند! سیم رادیو هستند!.با تعجب پرسیدم چطور؟.گفت زمان کمونیسم از طریق این دو رشته سیم رادیو پخش می کردند .بعدا فهمیدم که این سیم ها علاوه بر خوابگاه ها در اکثر خانه های قدیمی شهرنیز موجود است.نظام بسته ی کمونیسم حتی رادیوی دولتی را در خانه و خوابگاه نصب کرده بود و داشتن رادیو جرم محسوب می شد.
در سفری که به یکی از کشور های آسیای میانه داشتم.بازاری بود که اجناس شوروی فروخته می شد.جام ها،مدال ها،ماکت و سایر آثار قدیمی دوران کمونیسم.یکی از اشیاء جالب رادیوهای لامپی بود.انگار تازه از کارخانه بیرون آمده بود.پرسیدم : اینها دست دوم هستند؟ فروشنده گفت: خیر! و شروع کرد به توضیح دادن که در زمان کمونیسم یکباره ، داشتن رادیو جرم محسوب می شد و بسیاری از کارخانه های به خاطر این قانون ورشکست شدند و رادیو های خود را بدون فروش انبار کردند و الآن به عنوان عتیقه های نو فروخته می شود.

فضای رسانه ای روسیه امروز به تبعیت از نظام سیاسی امروز آن با زمان کمونیسم و شوروی تفاوت ها چشم گیری کرده است.دیروز مردم دروحشت از داشتن رادیو و شنیدن تنها یک صدا،آن هم صدای تفکرات حزب کمونیست به سر می بردند و امروز در جایی به سر می برند که از رادیو های آن ، صدای موسیقی فارسیخوانان لس آنجلس و تبلیغ خودروی سمند به گوش می رسد.