امروز سالروز سوم تیر است.بهتر است فارغ از حب و بغض ها و تمجید ها و تکفیر های سیاسی، بازبینی مجملی داشته باشیم بر فعالیت های دموکراتیک خودمان، بر انتخاب کردن های سیاسی مان.مهربانانه و دور از هر گونه ایدئولوژی زدگی مفرط بنشینیم و مداقه ومباحثه کنیم.از خودمان بپرسیم خاستگاه وخواستگاه مردم جامعه ی ما در حوزه ی سیاست و حاکمیت کجاست و چیست؟ خواستگاهی که هر دوره از انتخابات مسیر آن عوض می شود و آزمون و خطایی دیگر را برای مان رقم می زند.نگاهی گذرا به گزینه های منتخب سیاسی مردم ایران در نگاه اول حاکی از بی هدفی سیاسی در جامعه در حال گذار ماست.اما به شخصه معتقد به وجود چنین بی هدفی نیستم بلکه انتخابات سیاسی در ایران را بیشتر از اینکه یک انتخاب بدانم یک واکنش به وضعیت سیاسی و خواسته مردم نسبت به تغییر وضعیت و بهبود آن می دانم.
طبع عامه ی ما ایرانیان طبعی تنوع طلب است،طبعی است که نو شدن را دوست دارد و گاهی نیز از آن می هراسد.ایرانیان در انداختن طرح نو را دوست دارند.اما ورود چنین طبعی به متن فعالیت های سیاسی مردم کشور در جامعه ای که ساختار آن پس سقوط نظام شاهنشاهی به حداقل هایی از دموکراسی حداقل نسبت به کشور های شیخ نشین همسایه رسیده است ،مشکل ساز می شود.خروج از بازی آزمون خطا و رسیدن به خط تعادل در امور سیاسی و فعالیت های سیاسی مرد در وهله اول اجازه دادن به بومی شدن دموکراسی در کشور است.معتقدم هنوز مردم کشور ما دموکراتیک نشده اند و روح استبداد زدگی هنوز بر ما حاکم است.بومی شدن "دموکراسی" به عنوان نظام سیاسی عصر جدید بدون ورود به گفتمان عصر جدید میسر نخواهد بود.عصری که زبانی انتقادی دارد و زبان انقاد در حوزه سیاست به دست رسانه ها و مطبوعات و رادیو تلویزیون است نگاه مفرط و خطی مشی تئوری توطئه در برخورد با رسانه های هنوز سدی برای دموکراتیک شدن جامعه ی سیاسی کشور است.
این ترکیب را بارها شنیده اید:"سیاست های کلی نظام".واضح و روشن است نظامی که جمهوری اسلامی نام دارد باید ساختاری دموکراتیک و نظارتی اسلامی بر آن حاکم باشد.علوم و حقوق سیاسی جدید خطی مشی سیاسی جامعه را تعیین کرده و علوم دینی نقش ناظر و قاضی را بازی کند.سیاست های کلی اگر به شکل ساختاری تعریف شود بدون شک اولین خواستگاه آن حفظ و ارتقای منافع ملی کشور."منافع ملی" ترکیبی است که می تواند بهترین ابزار برای محک زدن رهبران سیاسی کشور دانست.
امروز سوم تیر ماه است بد نیست نگاهی بیندازیم به فعالیت های دولت احمدی نژاد و بررسی کنیم که در آوردگاه حفظ منافع ملی دولت نهم چقدر توفیق و چقدر خطا داشته است.
بی شک منافع ملی شامل همه مولفه های تاثیر گذار بر موقعیت داخلی و خارجی مردم ایران می شود.عزت،استقلال،آرامش،تولیدات انژتیک و صنعتی شدن ارتقای تعامل و جذب سایر ملل.
دولت نهم بیش از هر دولتی داعیه دار دولتی بسیار مذهبی و به قول احمدی نژاد حکومت اسلامی است.حال اگر خواستگاه اجتماعی دین ارتقای معنویات در بین مردم باشد،دولت نهم به چه میزان در این مهم موفق بوده است؟